Nieuwsgierig

Ik kijk uit mijn raam en ik zie de keurig afgebakende tuintjes onder mij liggen. Het geeft mij een beklemmend gevoel en ik denk aan mijn vrij zijn, mijn vrijheid. In mijn werk kom ik die afbakening ook tegen, maar dan op een andere manier: wij tegen hen. Ook dat geeft mij een beklemmend gevoel en ik denk aan jullie vrij zijn, jullie vrijheid.
Iedereen wil vrij zijn: doen wat hij wil, gaan waar hij wil, weten wat hij wil, zijn wie hij wil zijn. De vooruitgang heeft onze vrijheid allang mogelijk gemaakt. Onze tuintjes denkwijze maakt dat wij dit nog niet zijn. Dat leidt tot verkramping, stagnatie en verwijdering.

Om vrij te kunnen zijn, is het van belang, dat je weet wat je wilt. Dat is wat anders dan weten welke baan je wilt, of in welke auto je wilt rijden. Want als wij die eenmaal hebben, dan voelen wij ons nog steeds niet vrij, maar gevangen in onze gouden kooi. Vrij zijn is weten waar je voor staat en hiernaar handelen. Om dit te kunnen ontdekken is nieuwsgierig zijn een vereiste. Niet alleen in jezelf, maar ook in je omgeving. Nieuwsgierig zijn is oordeelloos, open, belangstellend, is uitproberen, kwetsbaar opstellen. Kinderen zetten deze nieuwsgierigheid in om mogelijkheden te ontdekken. Daar kunnen wij van leren! Wat gebeurt er als je een groep kinderen bij elkaar zet? Zij blijven elkaar eerst een tijdje observeren en voelen elkaar aan, oordeelloos. Dan gaan zij hun omgeving ontdekken, pakken dingen op en proberen het uit. Vervolgens integreren ze beiden: ze bieden de dingen aan vanuit hun kwetsbaarheid en observeren met grote belangstelling, wat de ander ermee doet. Dan pakken zij het weer over, doen het na en voegen daar nog iets van zichzelf aan toe. Instinctief voelen zij aan dat zij elkaar nodig hebben om alle mogelijkheden te ontdekken. De nieuwsgierigheid verbind hun en er ontstaat eenheid: spelende kinderen, die samen ontdekken en langzaam een persoon worden. Oordeelloos, kwetsbaar, met aandacht en belangstelling voor elkaar. De eenheid zorgt ervoor dat er versnelling ontstaat in hun persoonlijke ontdekkingsreis. Het zorgt er ook voor dat zij meeliften op elkaars ontdekking en daardoor beschikken over meer mogelijkheden.

Volwassenen zijn niet meer nieuwsgierig. In dit tijdperk waar ontwikkeling in hoog tempo nieuwe producten en andere werkmethoden voortbrengt, kan je het als individu alleen bijhouden als je nieuwsgierig bent. De enige constante factor in dit tijdperk is de verandering. Meestal reageren wij veroordelend op een verandering en sluiten wij ons af. De hekken om ons tuintje worden nog weer wat hoger. Evenzo als je op je werk problemen hebt met een collega, een target niet haalt of het niet eens bent met de bedrijfsvoering. Vaak nemen wij aan dat het aan de ander ligt. Hoe zou het zijn als wij ons eerst nieuwsgierig afvragen waarom die collega dat doet, waarom het dilemma of de bedrijfsvoering jou zo stoort? Hoe zou het zijn als je de tijd neemt en je nieuwsgierig afvraagt wat je dan zou willen? Hoe zou het zijn als je je afvraagt wat jij er aan kan doen om dat te bereiken? Kortom, hoe zou het zijn als wij het tuinhek zouden openzetten?

Om als organisatie de mogelijkheden te kunnen blijven benutten, is het niet alleen van belang om de marktontwikkeling te volgen. Het vraagt ook een cultuur waarin gestimuleerd wordt nieuwsgierig te zijn. Als de organisatie als verzuilde entiteit opereert kan zij de snelheid van verandering en de hoeveelheid mogelijkheden niet bijhouden. De suboptimalisatie en inefficiëntie snijdt in het huidige tijdperk, vele malen dieper in het vlees. Voor organisaties is het inmiddels dus ook van cruciaal belang afscheid te nemen van het tuintjes denken en een cultuur van nieuwsgierigheid te manifesteren. In een dergelijke cultuur zoeken afdelingen elkaar op en delen ze ervaringen, waardoor mogelijkheden vaker en sneller worden benut.

Kinderen laten zien dat de mens gericht is op vooruitgang. Dat is onze primaire drijfveer vanuit een basale overlevingsdrang. Ons individuele vermogen om de huidige vooruitgang in volle omvang te zien of te benutten, is te beperkt. Dat is een fenomeen van het huidige tijdperk. Ik denk dat wij dat inmiddels instinctief aanvoelen en als bedreigend ervaren. Onze reactie is om dan maar te beschermen wat wij hebben. Tegelijkertijd blijft de wens bestaan om de vooruitgang wel in haar volle omvang te kunnen benutten. Dat geeft ons namelijk de gewenste vrijheid. Het afschermen en de verloren nieuwsgierigheid versterkt onze beperking en leidt ertoe dat wij nog minder grip krijgen op de vooruitgang. In plaats van de ander weg te duwen, hebben wij de ander juist nodig om onze individuele vrijheid te realiseren. Alleen samen, vanuit nieuwsgierigheid en daarmee eenheid, heffen wij onze beperking op en vinden onze individuele vrijheid.

Je hoeft niet nieuwsgierig te zijn, om nieuwsgierig te doen! Dus breek het tuinhek af en kijk de wijde wereld in.

Van baan naar -werkgarantie

Wij consumenten willen maatwerk. Met andere woorden, wat beschikbaar is moet in maatwerk geleverd kunnen worden. Kleur, toon en grootte, het moet precies aan onze wensen voldoen. Tel daarbij op dat onze wensen snel veranderen en je begrijpt dat iedere organisatie constant in beweging is om te voldoen aan onze behoefte. Als organisatie moet je dus buitengewoon alert en slagvaardig kunnen handelen. Wij, werknemers, moeten dus buitengewoon alert en slagvaardig zijn! In deze dynamiek past geen baan-garantie meer, maar werk-garantie.

Werk garantie

Bij werkgarantie zijn functie profielen geen statisch maar een dynamisch begrip, is een specialisatie goed, mits je bereidt bent zeer up to date te blijven qua kennis en kunde en je kennis gebied hier en daar op te rekken, is het werk minder tijds- en plaatsgebonden, maar meer vraag-en aanbod gebonden. Als jij bereidt bent om dit maatwerk te leveren als werknemer, dan heb jij gegarandeerd werk bij 1 en hetzelfde bedrijf of een ander bedrijf.

Welk maatwerk lever jij de organisatie? Ben jij bezig met de organisatie behoefte? Vraag jij jezelf af, welke opleiding je het beste kan volgen, rekening houdend met de strategie van de organisatie? Jij bent er bij gebaat als de organisatie goed draait en je kunt blijven werken. De organisatie is er bij gebaat dat jij het maatwerk levert dat op dat moment nodig is om goed te kunnen draaien. Let op: om positie op de arbeidsmarkt te behouden, zul je dus bereid moeten zijn om maatwerk te leveren en de kennis en kunde op het juiste moment moeten kunnen bieden!

Waar wij met alles in control zijn, zijn wij dat niet als het gaat om onze loopbaan. Wij willen de vrijheid om alles naar onze eigen wensen in te vullen. Wij weten dan precies wat wij kunnen en willen en plannen dat ook nog zo goed, dat alles op tijd beschikbaar is. Wat gebeurt er dan toch als het om onze loopbaan gaat? Dan kijken wij ineens naar de werkgever en vinden wij dat die het voor ons moet regelen. Hoe kan een organisatie goed draaien als jij niet weet waar je voor staat en wat jij de organisatie te bieden hebt. Jij bent onderdeel van die organisatie en je kunt dit blijven, als je alert en slagvaardig meebeweegt met de organisatie. Net als met alle andere zaken, kan jij je eigen werk garantie regisseren! Pak die mogelijkheid en gebruik de aangeboden middelen. Wij lopen nu achter de feiten aan als het gaat om het pakken van deze regie. Dat vraagt namelijk van jou dat je weet wat er op jouw afdeling nodig is aan kennis en kunde en dat je de regie pakt om deze te kunnen leveren. Het vraagt aan jou dat je met je manager in gesprek gaat over jouw ontwikkeling én die van de organisatie. Het vraagt dat je het initiatief neemt en investeert in jouw persoonlijke ontwikkeling. Dit geldt voor iedereen, jong en oud! Het afwachten totdat iemand voor jou gaat zorgen is niet meer van deze tijd, want dan geef je de regie uit handen en dat willen wij niet meer, toch?!

Het tijdperk der Mogelijkheden

Mijn blogs teruglezend realiseer ik mij dat ik deze vanuit een onderliggende visie heb geschreven. In dit blog lees je mijn drijfveer en de basis van mijn voorgaande blogs.  

Ik ben ooit gekscherend begonnen te roepen “the sky is the limit”. Inmiddels besef ik dat dit de werkelijkheid is geworden. De wereld is voor iedereen bereikbaar en alles is mogelijk voor jong, oud(er), man, vrouw, arm en rijk..

Wij leven in het tijdperk der mogelijkheden en door onze huidige manier van denken en handelen, dreigen wij te verstikken. Het wordt tijd ons denken en handelen aan te passen. Dit begint met bewustwording van wie je bent en waar je voor staat.

Iedereen voelt de druk om te voldoen. Het moment van voldoen komt nooit in het tijdperk der mogelijkheden. Daarom blijven wij maar onze ambities naar boven bijstellen. En dat vertaalt zich op verschillende manieren. Ik noem er een paar en bedenk maar of en welke je herkent:

• Het gevoel geen moment meer tijd voor jezelf te hebben;
• Het gevoel alles uit ieder moment te moeten halen, in plaats van te willen halen;
• Het gevoel niet te voldoen;
• Het gevoel niet meer in control te zijn (slaapproblemen);
• Het gevoel dat als je het niet bijhoudt je een hoop gemist hebt.

Dit houden wij niet vol. Bij de een uit dit zich “slechts”in een fysieke reactie zoals een allergie, of nekpijn en bij de ander uit het zich heftiger, depressiviteit, burnout, of verslaving. Wij gaan ten onder aan alle mogelijkheden. Door te weten wie je bent en waar je voor staat, stel je jezelf in staat heel bewust keuzes te maken en niet voorbij te gaan aan jouw eigen beperkte mogelijkheden als mens.

Anders denken en handelen

Je zou haast denken dat ik een somber toekomst beeld heb. Niets is minder waar. Ik zie de toekomst met vertrouwen tegemoet. Ik geloof in eenheid en door de ontwikkeling in welvaart en technologie komen de onderlinge verbindingen tussen de mensen en tussen mens en natuur, steeds meer zichtbaar boven drijven. De flow die hierdoor kan ontstaan, brengt voorspoed.
Dat is ook tevens mijn urgentie voor dit betoog dat wij ons denken en handelen moeten aanpassen. De aanpassing zit em in het denken en handelen vanuit een zelfbewust- zijn- in plaats vanuit regelgeving en systemen, dan wel vanuit status. Ik noem het het nieuwe denken en handelen.
In onze huidige structuren komt ons zelfbewust-zijn- beperkt tot ontwikkeling. De hoeveelheid regelgeving, richtlijnen en structuren maken ons vleugellam. Hoe meer regels en structuren, hoe minder wij nadenken, hoe minder wij bewust -zijn- . Hoe meer regels en structuren, hoe minder wij ons verantwoordelijk voelen en laten aanspreken op onze individuele daden, hoe minder wij bewust –zijn- van onze eigen krachten.
Om hier uit te komen zullen wij ‘out of the box’ moeten denken, of te wel stap uit jouw waan van de dag en bedenk wie jij bent. Laat daarbij de gevestigde orde achter je en vraag je af waar jij werkelijk voor staat, wat onderscheidt jou? Hoe zou jouw leven eruit zien als je hier volledig naar zou handelen?
Tijdens het proces om hier achter te komen zal je merken dat je veel bewuster keuzes maakt en meer betrokkenheid voelt bij deze keuzes. Dit maakt je veel gemotiveerder om er het beste uit te halen en daarmee een groot aantal mogelijkheden links te laten liggen. En nog veel belangrijker het maakt dat je de mogelijkheden die deze maatschappij jou biedt, scherper en sneller in ziet. Dit is geen ‘american dream’ pleidooi; de weg naar het resultaat blijft ingewikkeld en je zult tegenslagen hebben. Door jouw bewust –zijn- zul je deze ‘makkelijker’ opvangen, omdat je zaken meer ‘van een afstand’ zult zien, vanuit meer rust.

De jongeren beseffen vele malen meer dan wij, dat zij leven in het tijdperk der mogelijkheden. Voor zover zij daartoe in staat zijn, gaan zij daarmee om, maken zij keuzes en proberen zij zoveel als mogelijk bewust te –zijn-. Dit wordt nog wel eens verward met arrogantie. En dat zou het best kunnen zijn. De beste manier om hierachter te komen, is hen aan te spreken op de eigen verantwoordelijkheid. Als zij dat niet accepteren, dan vind ik het ook arrogantie. Ik vermoed dat zij zich echter laten aanspreken. Alleen daar kunnen wij niet mee omgaan, omdat wij (x generatie en ouder) zelf niet meer aanspreekbaar zijn op onze eigen verantwoordelijkheden.

Hoe komt dat dan?
Terug naar het begin; het iedere keer omhoog bijstellen van onze ambitie heeft nog een keerzijde. Namelijk dat wij niet meer tevreden kunnen zijn met wat wij hebben. Iemand die ontevreden is schiet in de verdediging of in de aanval. Hij legt alles buiten zichzelf, dus laat zich ook niet meer aanspreken op zijn verantwoordelijkheden. Vanuit de aanval of verdediging zie je iedere verandering als bedreiging. Als wij de verandering zouden kunnen omarmen, dan zouden wij inzien dat de verandering mogelijkheden biedt.
Een omgeving die de afgelopen jaren steeds sneller veranderd is de arbeidsmarkt, althans de gevraagde kennis en kunde binnen functies en de vorm waarin wij overeenkomen arbeid te verrichten. De automonteur van nu is niet meer te vergelijken met die van 15 jaar geleden, de secretaresse is niet meer te vergelijken met die van 10jaar geleden en zo kan ik nog een paar voorbeelden noemen. Veel van ons hebben deze verandering als bedreiging ervaren. Dat is een gemiste kans, omdat ik zeker weet dat de meeste van ons hadden kunnen mee- ontwikkelen als wij de verandering hadden omarmd. Wij hadden kunnen mee- ontwikkelen als wij ons bewust waren van wie wij zijn en wat wij te bieden hebben. Het is natuurlijk niet te laat. Je kunt er voor kiezen om de veranderingen en jezelf met aardige ogen (zie mijn blog) te bekijken. Je kunt er voor kiezen om je meer van jezelf bewust te zijn.

De generatie Y en Z, hebben al veel meer dit bewust –zijn- ontwikkeld. Dat is ook niet gek, omdat zij zichzelf door de inrichting van de huidige communicatie middelen al vroeg gaan profileren. Dit brengt het automatisch met zich mee. In plaats dat wij hen daarin stimuleren, beperken wij hen door ze in de oude systemen te laten opgroeien. Een belangrijk “oud” systeem is bijvoorbeeld het onderwijs. Dit blijft gericht op het creëren van mogelijkheden voor een goede toekomst door de systematiek van het behalen van toetsen en het halen van goede cijfers voor de ons allen bekende vakken. In het tijdperk der mogelijkheden, is het niet meer nodig gericht te zijn op het creëren van mogelijkheden. Deze zijn er al. Het gaat er nou juist om te leren je eigen weg te vinden in al deze mogelijkheden. Begrijp mij niet verkeerd, het onderwijzen van deze vakken vind ik belangrijk, omdat het leidt tot culturele vorming van het individu. Deze vorming draagt wezenlijk bij in de ontwikkeling van het bewuste –zijn- van de jeugd. Wat wij nalaten is in plaats van de cijfers, de ontwikkeling van het bewuste –zijn- centraal te stellen in de onderwijssystematiek. Wij hebben een soort van stappen gemaakt in deze richting, met competentie gericht management, zelfstandig leren etc. Het zou nog veel gerichter kunnen. Het gaat er namelijk niet om of iemand zelfstandig kan werken. Dat kan iemand in deze huidige tijd met de huidige middelen bijna per definitie. De druk die de huidige jeugd voelt om te moeten presteren is enorm, want in het tijdperk der mogelijkheden is het onmogelijk om niet succesvol te zijn. Het gaat er dus om dat de jeugd leert zo stevig in zijn schoenen te staan (zelfbewust –zijn-) dat zij zich niet gedwongen voelt alle mogelijkheden te moeten grijpen, maar vanuit het bewust –zijn-, de rust en afstand heeft ontwikkeld om mogelijkheden te kiezen of voorbij te laten gaan.

In mijn blogs staat centraal om meer aandacht te hebben voor wie jij bent. Om verantwoordelijkheid hiervoor te nemen en zo het tijdperk der mogelijkheden ten volle te kunnen beleven.

Eigen verantwoordelijkheid

Wat is het verschil tussen iemand die voor zijn geluk gaat en iemand die voor zijn gelijk gaat? De een voelt zich vrij en kent weinig frustratie, de ander voelt zich gevangen en zoekt genoegdoening.
En tussen iemand die zijn verantwoordelijkheid pakt en iemand die dit niet doet?
De een is autonoom, onafhankelijk en voelt zich sneller gelukkig, de ander is afhankelijk en voelt zich veelal miskend en ondergewaardeerd en wil hiervoor zijn gelijk. In welke herken jij je het meest?

Jij en ik kunnen feilloos aangeven welke zaken ons meer energie vragen, dan dat het ons oplevert. Waarom gaan wij hier dan mee door? Angst, onzekerheid, onbekendheid, status of omdat het “zo hoort”. Hier is nix mis mee. Het is goed, onder 1 voorwaarde: dat je tegen jezelf kan zeggen dat het hebben van zekerheid of status voor jou van het grootste belang is. Als dit zo is, dan voelt het niet meer als angst of onzekerheid, maar geeft het voldoening en voelt het als geluk, vrijheid en onafhankelijk zijn.

Inmiddels weet ik dat veel mensen hier sceptisch op reageren. Als ik nou niet zelf had ervaren hoe het voelt als je voor je geluk gaat en je je verantwoordelijkheid neemt, dan zou ik ook sceptisch zijn. Voor je geluk gaan betekent dingen loslaten. En hoe onlogisch het ook is, het is een heel lastig proces om dingen los te laten die meer energie vragen, dan dat ze opleveren. Moet ik dan maar mijn mond houden? Nee, want dan zou ik niet voor mijn geluk gaan. Het is voor mij van veel waarde om het geluk dat ik tegenkom te delen met iemand anders. Ik ga hier niet voor mijn gelijk, dus ik ga je ook niet overtuigen. Ik deel het slechts en het is aan jou wat je ermee wilt doen..

Ik besef dat ik zelf verantwoordelijk ben voor mijn leven en daarmee mijn geluk. Ik krijg dat niet van iets of iemand anders, als ik daar niet zelf richting aan geef. Teveel mensen zie ik worstelen in een baan of situatie die hen niet aanstaat. Teveel mensen zie ik zoeken naar rechtvaardiging, of genoegdoening voor de frustratie en het ongeluk dat zij zelf ervaren. Teveel mensen zie ik wijzen naar een organisatie, een overheid, of een ander en hoor ik zeggen “ja maar, als dit of dat……., dan….”. Probeer dat eens om te draaien en vraag jezelf af: Wat wil ik nou eigenlijk in dit leven, wat maakt dat ik de dingen doe die ik doe, ben ik dat echt? Of is dat iemand die handelt uit angst, onzekerheid of status. Hoe zie je er uit zonder die onzekerheid, wat is dan belangrijk voor jou, waar sta je dan voor? Want dat is namelijk jouw geluk. Dat is geen “ja maar”, het is regie pakken, het is verantwoordelijkheid nemen.

Iedere keer dat je “ja, maar”zegt, geef je het uit handen. Wij kunnen elkaar veel meer aanspreken op onze eigen verantwoordelijkheid. En dat betekent niet dat je de ander de rug toekeert, omdat het zijn eigen verantwoordelijkheid is. Nee, het betekent dat je de ander helpt, zonder het over te nemen.

Iedereen heeft de keuze om ergens mee te stoppen of door te gaan. Als je je bewust bent van waar jij voor staat, wat voor jou belangrijk is, dan is dat een andere basis om iets te accepteren, dan wanneer je dat uit angst of onzekerheid doet. Je accepteert het namelijk vanuit je eigen innerlijke drive.

Stel je maar eens voor dat je je baan niet leuk vindt. Je blijft nu zitten, omdat je bang bent dat je geen andere baan vindt en je hypotheek niet meer kunt betalen. Je voelt je gevangen en gefrustreerd. Door jezelf af te vragen wat jij nou belangrijk vindt in je leven, kom je erachter dat jouw huis jou een gevoel van vrijheid en geborgenheid geeft. Die vrijheid en geborgenheid maken wie jij bent. Dit is zo belangrijk voor jou, dat het huis je meer waard is, dan je baan. Door dit besef ben je bereidt jouw verantwoordelijkheid te pakken en je baan te accepteren. Dit is niet meer vanuit angst, waardoor het gevoel van frustratie verdwijnt. Je weet namelijk dat je het doet om jouw fundament te behouden.

Maak de keuze op basis van waar jij voor staat. Hiermee pak je je verantwoordelijkheid. Waardeer jouw keuze en maak deze de jouwe, want hiermee geef je jezelf het geluk.

Afzender onbekend

Meestal belandt er wel een kerstkaart in de bus van een onbekende afzender en dito geadresseerde. Zo ook dit jaar. Na een check bij de buren gooi ik uiteindelijk de kaart weg; deze is niet aan mij gericht, dus ik vind het ook niet passen om de kaart te openen.
Bij de kaart van dit jaar voelde het niet goed om deze ongeopend in de prullenbak te gooien, dus ik heb de envelop opengemaakt.  De tekst die mij aankeek, vind ik zo mooi dat ik deze graag met jullie deel. Zoals gezegd de schrijver is voor mij onbekend.....:

 

Lichtpuntjes,

 

Soms zijn ze groot

Soms zijn ze klein

Je hoeft ze niet te zoeken

Je kunt ze ook zijn

 

 

Ik wens iedereen een mooi en vreugdevol 2013!!

1 voor allen, allen voor 1

De tijden zijn veranderd. Iedere organisatie ervaart scherpere concurrentie. Marges komen onder druk te staan. De kunst om onderscheidend te blijven is lastig. Dit vereist slagvaardigheid en wendbaarheid van de organisatie. Tegelijkertijd wordt de broekriem aangetrokken; dezelfde hoeveelheid werk of meer, moet met minder mensen gerealiseerd worden. Ontwikkelingen waardoor wij veel meer op elkaar aangewezen worden. Wat voor cultuur vraagt dat? In ieder geval niet een cultuur waar wij de muren rondom onze afdelingen hoog optrekken, zoveel mogelijk best practices voor onszelf houden en elkaar de loef afsteken. Het vraagt om een cultuur van 1 voor allen, allen voor 1.

Ik vind dat slagkracht en wendbaarheid niet alleen bereikt worden door efficiënte processen, kennis en kunde. Om snel te reageren op de omgeving, innovatief te zijn en kwaliteit te leveren, zal je goed van elkaar moeten weten wie, wat, doet. De kracht van een succesvolle organisatie zit in de gemeenschappelijke betrokkenheid. Servant Leadership (R.K. Greenleaf) realiseert deze betrokkenheid. Het staat voor mij voor resultaatgericht managen vanuit verbinding, eenheid en betrokkenheid. Het gaat verder dan leiderschap vanuit het management. Het doet een dringend appèl op iedere medewerker om zijn verantwoordelijkheid te nemen het beste uit zichzelf en zijn collega te halen.

Onderstaand volgen de 10 karakteristieken van Servant Leadership. Een aantal heb ik iets uitgewerkt. Ga eens na in hoeverre deze in jouw organisatie aan de orde zijn. Stel dat je per onderdeel een cijfer moet geven, wat scoor je dan? En als een van deze kenmerken ontbreekt wat merk je daar dan van?

1 Luisteren

Dit is onbevooroordeeld luisteren. Als het gaat om organisatie slagkracht, dan is het van belang dat wij goed naar elkaar kunnen, maar vooral, willen luisteren. Wees je bewust van je vooroordelen en gedachten voordat je een gesprek met iemand aangaat of nadat je iemand hebt gesproken. Deze belemmeren ons om tot de kern van een vraagstuk te komen of de beste oplossing te genereren. Daag jezelf uit je vooroordeel te toetsen, of nog beter, probeer je vooroordeel los te laten en onbevangen met iemand in gesprek te zijn.

 2 Empathie

Het inlevingsvermogen dat nodig is om vanuit respect met elkaar om te gaan. Iedereen moet worden aangesproken op zijn verantwoordelijkheid. Besef daarbij dat iemand onaardig kan doen en tegelijk aardig kan zijn. Vanuit deze nuancering ontstaat respect voor de ander. De wendbaarheid van een organisatie zit in het snel kunnen anticiperen. Om dat te kunnen, moet je als organisatie als eenheid bewegen. Dit vraagt dat jij weet waar de ander mee bezig is en hoe zich dat verhoudt tot jou.

3 Heel maken

Steek elkaar de hand toe als je ziet dat de andere moeite heeft om iets voor elkaar te krijgen. Zowel de slagkracht als de wendbaarheid, wordt gerealiseerd door joint forces. Als je weet wat elkaars uitdagingen zijn, wees dan ook bereid elkaar te helpen door informatie, ervaring, kennis en kunde te delen. Wijs iemand niet af, maar ondersteun.

4 Bewustzijn

Wees je bewust van je eigen waarden. Waar sta jij voor? Hierdoor werk je vanuit je kracht. Neem verantwoordelijkheid en daag jezelf uit vanuit je eigen waarden te handelen. Passen jouw waarden niet bij de organisatie? Vraag jezelf dan af hoeveel energie je werk van je vraagt. Als dit te veel is, wat kan je dan doen om hier meer balans in te krijgen. Daag ook je collega uit met de vraag waar hij voor staat en hoe hij dit invult.

5 Overtuigen

Dit betreft richting geven en mensen in beweging krijgen. De meest duurzame manier is richting geven met oog voor de twijfels en zorgen van de ander. Als wij de lastige zaken niet bespreekbaar maken, dan doen wij dingen half. Bespreek vanuit de doelstellingen wat iemand nodig heeft om in beweging te komen.

6 Conceptualiseren

Ieder mens heeft een stip aan de horizon nodig om gemotiveerd te blijven. In een organisatie is dit de visie en strategie. Hoe inspireert het jou in je werk? En wat doe jij eraan als je de visie niet kent?

 7 Inzet voor mens

Iedereen kan een bijdrage leveren aan de persoonlijke ontwikkeling van de ander. Wanneer wij onze omgeving het beste gunnen, komt ook het beste naar boven. Open deur? Tuurlijk en toch zie ik het zelden in praktijk uitgevoerd. Wat doe jij hieraan?

8 Vooruitzien
9 Rentmeesterschap
10 Bouwen aan gemeenschap

Servant Leadership gedeelde verantwoordelijkheid

Heeft HR een centrale rol in het introduceren van Servant Leadership? Nee, het is een verantwoordelijkheid van iedere medewerker. De slagkracht en wendbaarheid van een organisatie zit nou juist in het individueel leiderschap van iedere medewerker. HR heeft wèl de integrale positie in een organisatie. Zij kan hierdoor Servant Leadership introduceren en als een olievlek doen laten verspreiden.

Tenslotte benadruk ik dat Servant Leadership meer behelst dan deze karakteristieken. Voor meer informatie verwijs ik dan ook graag naar het Nederlands Instituut voor Servant Leadership, www.nivsl.nl.

Uit naam van de passie voor het vak!

Er zijn van die beroepen waar je vanuit je binnenste voor kiest, ook wel passie. Denk aan,bijvoorbeeld dokter, piloot, kunstenaar of onderwijzer. Deze mensen herken ik aan hun betrokkenheid en oprechte liefde voor het vak. De keerzijde is dat als de passie geen aansluiting vindt met de praktijk, deze omslaat naar frustratie. Refererend aan een eerder blog, zie ik dit in het onderwijs gebeuren. Dit doet mij pijn, omdat het zoveel waard is dat wij ons vak uitoefenen vanuit  verbondenheid en passie.

De ontwikkeling in vogelvlucht
Ik ben van mening dat de docenten in het onderwijs nog net zo betrokken zijn bij hun vak als vroeger. De wereld waarin de docent zich tegenwoordig beweegt is naar mijn idee wel wezenlijk veranderd. Deze kent veel meer regels en procedures en wij zijn veel veeleisender geworden. Deze veranderingen hebben weinig verbinding met de waarden en ambities van de docent.  Het gevolg is dat zijn ambities ondergesneeuwd raken, hij niet meer herkend wat hij aan het doen is en het gevoel krijgt zaken niet meer onder controle te hebben (in praktijk vertaald dit zich in de beleving van hoge werk -en tijdsdruk). Uiteindelijk kan dit ertoe leiden dat hij besluit het onderwijs te verlaten. Dit met pijn in het hart, omdat de liefde voor het vak zich niet laat wegsturen. 

Terug naar de basis
Het is mij veel waard om deze beweging om te buigen door met jou terug te gaan naar de basis. De basis is jouw motivatie om in het onderwijs te willen werken. Deze is destijds ontstaan uit jouw waarden en ambities. Ze waren toen en zijn nog steeds de energizers om met plezier en betrokkenheid je werk te doen. Ze hebben geinspireerd om destijds je opleiding af te maken. Door weer terug te gaan naar de basis vind je de inspiratie om weer verbinding te krijgen tussen wat jij belangrijk vindt in het werk en de alledaagse praktijk. Hiermee krijg je weer controle op zaken, waardoor het gevoel van werk- en tijdsdruk zal afnemen. 
Ik weet natuurlijk ook dat de praktijk weerbarstig is en zich niet zomaar laat verbinden. Weet dat je hier niet alleen in staat! De docenten die ik heb gesproken bevestigen, dat het fijn zou zijn om weer meer aandacht te hebben voor hun ambitie. Ze zeggen ook angstig te zijn, omdat zij verwachten dat hun ambities niet te verenigen zijn met de praktijk. Ik zie dat de angst overheerst en het collectief in haar greep houdt. Het is echter mijn stellige overtuiging dat jouw passie en de weerbarstige praktijk verenigbaar zijn. Het zou zo mooi zijn als je de liefde voor het vak inzet om dit te doorbreken.

Stap voor stap
Wat ik dus eigenlijk zeg is: ga terug naar je hart! Zet je ratio even wat zachter. Het gaat nu niet om meer kennis of verbetering van vaardigheden. Het gaat nu om jou als persoon, waar jij voor staat en hoe jij weer de verbinding krijgt met de praktijk.
Het is een andere manier om naar de praktijk te kijken; meer bewust-wording van jezelf. Dit vraagt tijd en het kan lastig zijn om dit in je eentje weer helder op het vizier te krijgen. Ik en anderen met mij, willen en kunnen hierbij ondersteunen. Individueel of nog mooier in een klein groepje, zijn er tal van manieren om dit bereiken. Het is zoveel waard om jezelf weer terug te vinden in een veeleisende onderwijs wereld. Laat weten of je met dit proces ervaring hebt en gebruik dit blog om je ervaring te delen. Wil jij met mij en/of andere van gedachten wisselen, dan kan dat natuurlijk ook. Denk er maar eens over na.